روز دوم را به پیگیری بیمه گذراندم. برادر بزگتر حبیب و آقای خواجه دو سه ساعتی را در بیمارستان گذراندند و من پیگیر قضایای بیمه بودم.

کل روزها و شب هایم در بیمارستان می گذشت.

پرستاران و بهیاران هر چندساعتی میتینگ داشتند، و سارا جون و بهار جون از لیست خرید و مایحتاج عیدانه شان می گفتند و خانه ای که باید نظافت شود و ... و البته با صدای بلند که همگان از روزمره های دوستان مستفیض شوند. البته شب و روز هم فرقی نمی کرد... . گاهی که سعی می کردیم بفهمانیم اینجا مثلا سی سی یوست می آمدند و یک عذرخواهی می کردند و در اتاق را می بستند و ادامه می دادند. 

برادرم- مصطفا- و همسرش هم جز عیادت کنندگان بودند. آنقدر سه تایی گریه کردیم که یکی از دوستان همسرم که ماجرا را دیده بود می گفت: تو را به خدا اگر قضیه جدی تر از این حرف هاست به من هم بگویید. طاقتش را دارم. 

روز سوم از نظر سطح کمیت عیادت کنندگان کم نظیر بود... . حدود بیست نفر که موفق به عیادت شدند و پنج شش نفر هم که بعد از ساعت ملاقات آمده بودند. پرستاری که با هم صمیمی شده بودیم می گفت: دوستان همسرت خطرناکن ها... انگار همگی از بیت رهبری اومدن. اون یکی هم می گفت: فکر کردم راهپیمایی 22 بهمنه... . فاطمه هم آمده بود. همسر آقای کشفی. چقدر خوب. یک نفر هم به خاطر من آمده بود. کم کم داشت حسادتم گل می کرد. البته دوستانم زیاد تماس می گرفتند. زهرا که در شیطنت رودست ندارد آنقدر در تماس هایش مودب و رسمی بود که گاهی شک میکردم زهراست. وقتی بهش این نکته را گفتم با همان شیطنتش گفت: قضیه تو نیستی که، قضیه جدیه، قضیه همسرته.

اگر بخواهم اسم بچه ها را بنویسم ممکن است تعدادی را فراموش کنم و خیلی خیلی کار بدی است پس بدون نوشتن نام دوستانم از همگیشان خیلی خیلی ممنونم. این بیماری اگر خیلی بد بود، اما خوبیش این بود که فهمیدم چقدر دوستان خوبی داریم که باید حسابی قدردانشان باشیم.

برادرم-مجتبا- هم بود. با پیراهن یقه آخوندی. آقای پارسانیا می خواستند راجع به نمازشان سوالی بکنند از برادرم پرسیدند و جواب شنیدند. سوال بعدی را که آمدند بپرسند، برادرم گفت: درسته یقم آخوندیه ولی خودم آخوند نیستم. کسی چه می داند که این برادرم با این هیبت آخوندی، دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران درس می خواند که سطح نسبتش با آخوندیت زبانزد است:) .

هنوز به والدین خودم و همسرم ماجرا را نگفته بودیم. چرا باید بی دلیل نگرانشان می کردیم؟ هروقت تماس می گرفتند، سعی می کردیم طوری که منجر به دروغگویی نشود  ماجرا را حل و فصل کنیم.

حبیب اوایل خوابیده و بعد نشسته نماز می خواند یکی از شیرین ترین وقت ها زمانی بود که باید مهر را روی پیشانی اش میگذاشتم... .

آقای راحمی سنگ تمام گذاشتند. روزی چندبار برای احوال پرسی تماس می گرفتند. حتی مادر مکرمه شان نیز. و البته مهمتر این که با تنی چند از پزشکان قلب لینک بودند و تقریبا هر روز با این پزشکان وضعیت درمانی حبیب را پیگیری و رصد می کردند. حضورشان واقعا قوت قلب بود. آقای خواجه هم شماره تماس یکی از پزشکان مشهور یزد را دادند و با ایشان هم موفق به تماس شدم. برادر همسرم هم با پزشکان قلبشان هماهنگ بودند. دایی ام هم که خودشان پزشک اند مرتب در تماس بودند و وضعیت را برایشان گزارش می کردم...

همه حرف ها این بود: وضعیت در بدترین حالت خطرناک نیست. فقط مراقبت می خواهد. یک مسئله ژنتیکی بوده و آن هم مداری-مویرگ- اضافی در قلب که  حالا تحریک شده و باعث تپش قلب و نوسان ضربان آن شده. تحریک مدار هم احتمالا به دلیل ویروس سرماخوردگی است که اخیرا شایع شده... هرچند EPS برای تشخیص خوش خیم یا بدخیم بودن مدار ضروری است. اگر بدخیم باشد با سوزاندن و اگر خوش خیم باشد با دارو قابل کنترل است.

برادرم-مجتبا- اصرار کرد که آن روز را برای استراحت چندساعتی را به منزل برادر دیگرم-مصطفا- برویم. بعد از اصرار همه جانبه برادرم و همسرم و برادر کوچکتر همسرم و یکی دونفر از دوستانشان پذیرفتم. آقای پارسانیا در بیمارستان ماندند و من و برادرم راهی منزل برادر دیگرم شدیم. در راه آقای شهبازی را دیدیم که با گله گفتند: چرا باید از طریق اینترنت باخبر شوند؟!  

در منزل برادرم یکی دوساعتی حرف زدیم، و بعد همین که آمدم استراحت کنم آنقدر فکر و خیال های تلخ مثل نیاز حبیب به عمل و... سراغم آمد که سریع پاشدم و با اصرار گفتم که من همین الآن می خواهم به بیمارستان بروم. گفتند: لااقل شام بخور، گفتم لحظه ای نمی توانم بمانم. مرا رساندند بیمارستان خیلی زودتر از موعدی که باید.

در این یک هفته هیچ جا به اندازه آن اتاق کوچک برایم اطمینان بخش نبود. هرجای دیگری که بودم سرشار از نگرانی بودم... .

روز سوم EPS حبیب بود. کاری شبیه آنژیو. این که نباید بیهوش می شد هم خوب بود و هم بد. خوب بود که نباید نگران اثرات سو بیهوشی می بودیم و بد بود که خودش ماجرا را شاهد بود. 

باید کارهای بیمه را همچنان پیگیری می کردم. از طرفی ساعت ای پی اس مشخص نبود. با پرستارش که صحبت کردم گفت: تا عصر احتمالا نوبت همسرت نمی شود. من هم با خیالی راحت پیگیر بیمه شدم. قبلش باید کسی را می یافتم که پیش حبیب باشد.

آقای خواجه یا آقای پارسانیا که همیشه با ایشان تماس میگرفتم جلسه ای در دانشگاه تهران داشتند که خود حبیب هم باید در آن جلسه می بود. رونمایی از کتابفلسفه تعلیم و تربیت اسلامی

برادرم قم بود و برادران حبیب هم یکی در جلسه بودند و دیگری موبایلشان روی دفتر شرکتشان دایورت. باید می رفتم بیمه را پیگیری میکردم و از طرفی نگران بودم که در این روز نباید حبیب تنها می ماند. به گوشی ام نگاه کردم تا ببینم کدام یک از دوستان گفته بودند که اگر کاری هست، به ایشان بگویم. لحظه سختی بود بعضی هایشان را نمی شناختم. بعضی را تنها سلام و علیکی داشتیم. بعضی را می دانستم سر کارند. نهایتا با آقای شهبازی تماس گرفتم و گفتم اگر کسی را می شناسند بگویند که بیاید در بیمارستان و ایشان گفتند خودشان می آیند. دنبال کارهای بیمه بودم که تماس گرفتم با آقای شهبازی ببینم اوضاع چه گونه است که گفتند: حبیب را برده اند برای ای پی اس. سریع دفترچه بیمه را که گرفتم خودم را به بیمارستان رساندم.

وقتی آقای شهبازی رفتند، دیدم که مرا راه نمی دهند. رفتم و باقی کارهای بیمه را که باید انجام می دادم در خود بیمارستان پیگیری کردم. روز خیلی سختی بود خیلی سخت. و من هم تنها بودم و مدام به این فکر می کردم که الان چه اتفاقی می افتد. از طریق مانیتور جریان را پیگیری می کردم. شروع به راز و نیاز و نذر کردم.

نذر کردم که در صورت بهبود حبیب، پدرشان برایش گوسفندی به قربانگاه ببرند و مادرم برایش سه روز در خانه روضه بخوانند و خودش هم یک دور قرآن را ختم کند و  من هم اگر وقت شد و مشکلی نبود و گرفتاری ای پیش نیامد و بهبودی کامل حاصل شد... چهارده صلوات بفرستم بر محمد و آل محمد.

که البته دوستان سفارش دادند ممکن است برایم سخت باشد و به تشویق کردن آن سه بزرگوار بر ادای نذر اینجانب بسنده کنم. :)

ادامه دارد