"ما یک جا را باید نگاه داريم که وقتی سرمان به سنگ خورد،‌به آن‌جا بیاییم و آن حرم امن نماز جمعه است.  دیانت است،‌حوزه و مرجعیت است. این‌ها را باید حفظ کنیم اگر اختلافی پیش آمد، این‌جا باید سالم بماند. همه اشخاص، همه مکان‌ها، همه منابر و تریبون‌های دیگر را نمی‌شود آلوده کرد به این سمت و آن سمت مواظب باشید که یک‌جا را پاک داشته باشید ..."(آیت الله جوادی آملی)
 
 یکی از شاهدان عینی ساخت اولین مسجد دانشگاه شهید باهنر کرمان (کعبه) نقل می کردکه مرحوم آیت الله صالحی ناظر ساخت این مسجد بودند، ایشان معتقد بودند کارگرانی باید این مسجد را بسازند که خرج زندگیشان وابسته به دولت نباشد و از امکانات دولتی نباید استفاده کرد.
 
حکایت همان حکایت قدیمی است مرز بین کارهای دولتی و مردمی. دولت تا کجا باید برای مردم تعیین تکلیف کند؟ چه کارهایی باید خود جوش و از دل مردم باشد؟ چه کسانی نباید وارد بدنه دولت شوند؟... 
حفظ این مرز کارراحتی نیست به خصوص اگر دولت نام اسلامی را هم یدک بکشد چون ممکن است متهم شوی که نگاهت به اسلام نگاه حداقلی است ,سکولاری، لیبرال هستی و ...
 آن چه می خواهم بگویم متفاوت از این موضوع است بعضی مسايل نباید در انحصار دولت قرار گیرد مناسک و مراسم مذهبی ,ساخت اماکن مذهبی, دفاع از مظلومان و وحدت اسلامی.

وقتی مداح اهل بیت دبیر هیات دولت می شود (آن هم به این شیوه)

وقتی دفاع از مسلمانان فلسطین دولتی می شود (یکی از نمونه هایش را در تحصن فرودگاه کرمان در ماجرای غزه شاهد بودیم)

وقتی نامه هاشمی در مساجد محله ها خوانده می شود (در مسجد محله ما وقتی امام جماعت نامه را خواندبعضی همان جا اعلام کردند تا پیش نماز این مسجد شما باشید ما به شما اقتدا نمی کنیم و مسجد ما خلوت بود،خلوتر شد)...

 

دلیلش واضح است دولت نگاه مصلحتی به همه چیز دارد و اولین وظیفه اش تامین امکانات مادی برای مردم است مردم از دولت انتظار آب ونان و لپه و... دارند و دولت تلاش دارد موقعیت خود را به هر شیوه حفظ کند.


 اگرکمی تعصباتمان را کنار بگذاريم تعیین این مرزها غیرممکن نیست.