آن گاه که مرگ می میرد/ یادداشتی بر «سلام بر فرشتگان»

قبل نوشت: این مطلب را برای سینما انقلاب نوشته ام.

سلام بر فرشتگان اتفاقی مبارکی  است در سینمای کودک که بعد از سال‌ها خلأ فرمی و محتوایی در این زمینه، رخ داده است.

فیلم با روایت‌گری «شادی»؛ دخترک دبستانی و نقش اول داستان که ماجراهای فیلم، حول اندیشه و احساسات وی شکل می‌گیرد، در فضایی شاد، کودکانه، موزیکال، با کنتراست رنگ بالا و در خانه‌ای ساده، سنتی و ایرانی شروع می‌شود.

یک شب، پدربزرگ شادی «بابا بویور» که سال‌هاست فوت کرده، به خواب «ننه جیران» می‌آید و پای‌کوبان و دست‌افشان در مراسمی شبیه به عروسی می‌خواهد که او را با خود ببرد. مادربزرگ در اثر همین خواب، مشکلی برایش پیش می‌آید و راهی بیمارستان می‌شود. از همین جاست که درگیری شادی با مسئله‌ای به نام "مرگ"، با دیدن چهره فرشته زندگی و فرشته مرگ که با یکدیگر درگیراند و هرکدام می‌خواهند ننه جیران را با خود ببرند، آغاز می‌شود. شادی به دلیل وابستگی شدید عاطفی به مادربزرگ، دعا می‌کند، که مرگ دیگر نباشد، دعای او مستجاب می‌شود و پیرو آن ماجراهایی برای شادی و اطرافیانش رخ می‌دهد که سعی در تغییر دیدگاه او نسبت به حادثه مهم زندگی هر فرد، یعنی مرگ دارند.

ادامه نوشته

امام صامت، امام نیست

پی نوشت: کامنتی گذاشته شده که تصورم این است پاسخش مهم است:
کامنت:با جناب بی وطن واقعا موافقم، مخصوصا جمله آخرشون
جمله آخر جناب بی وطن:برخی اشتباهات بهتر است با عدم انتشار فراموش شوند.

---

پاسخ: اشتباهی که تبدیل به عادت شود را نمی شود بی تفاوت از کنارش گذشت. اگر کتب تاریخی را نگاهی کنیم سکوت در برابر همین تیپ انحرافات کوچک به قول شما در شناخت شخصیت نبی اکرم و مشکلات بزرگتر مثل فساد اقتصادی برخی صحابی بود که بعد از 50 سال در جامعه مسلمین فتوای قتل امام مظلوممان را صادر کردند. نگاه تعلیلی و تحلیلی به تاریخ آدم را در برابر کوچکترین انحرافی نگران می کند خصوصا اگر از طرف دولت وقت باشد.
این مسئله اشرافیت زدگی، توجه به صورت فارغ از محتوا، معرفی امام شبیه به پادشاهان و نه امام راهبری که دوست داشت خدکتگذار نامیده شود به نظر شما اگر اشتباه ناچیزی است به نظر بنده اما زنگ خطر است.
البته جناب بی وطن چون در ایران تشریف ندارند فضای مسموم فرهنگی را نمی بینند و سیاست گذاری های غلط فرهنگی که جشنواره فجرش به گونه ای و این قبیل مسایل به گونه ای و هزاران مسئله دیگر در آن وجود دارد. که صدای رهبری را هم در نقد همین دولت در آورد: «فرهنگ مظلوم است.»



امام با آرمان هایش و با روحی که در کالبدهای بی جان نشاند زنده است،
امام زنده است چون انقلاب زنده است...
امام زنده میماند اگر بر سر آرمان هایش بمانیم
حل مشکلات اقتصادی و فرهنگی مملکت، صدور و گسترش انقلای اسلامی، توامان عدالت و معنویت و عقلانیتی که کمرنگ شده...
امام را ماکت نکنید.
 امام صامت امام نیست.
امام ماکت امام نیست.
هرچند عده ای می خواهند فقط به ماکت امام تبرک جویند و حرفی از آرمان و اندیشه هایش نباشد...
متاسفم برای آن ها که اسباب مضحکه جماعت حزب اللهی را علم کرده اند.
هنوز چندی از اجلاس باشکوه جوانان و بیداری اسلامی که مایه آبرو و دلگرمی برای یاران انقلاب بود نگذشته که نابخردانی کج فهم و بی سلیقه چنین آبرویی می برند.
امید که به آرمان های امام برگردیم تا از مسیر برنگردیم.